ემოციური წერილი

ჩვენ ყველას გვჭირდება გახარება. ისეთი, რამდენიმე დღის წინ ნიკოლოზ ბასილაშვილმა რომ გვაჩუქა.

ბიჭო, ბიჭო, თურმე როგორ სჭირდება ადამიანს გახარება! 

დღე დღეს მისდევს, ხალხი თურქულ სერიალებს უყურებს, პოლიტიკის გამო ერთმანეთი სძულს; ხელფასმა ისევ დაიგვიანა; ბავშვის სწავლის ფული კი გადასახდელია. ამასობაში ნათესავი ავად გახდა და ძვირ წამლებს მარტო ვერ სწვდება; საინფორმაციოში მკვლელობებზე და ადიდებულ მდინარეზე ლაპარაკობენ; ცოლი უხასიათოდაა; ვიღაც ტიპმა ისევ შენს ადგილას დააყენა მანქანა;  ადმინისტრაციული საზღვრიდან ისევ თავხედურად გაიტაცეს ჩვენებური. ვერაფრით შველი, თავს უსუსურად გრძნობ; მილიდან წვეთავს — რაღა ახლა დაიწყო ამ შობელძაღლმა; ძმაკაცთან წასვლის არაქათი აღარც გაქვს — თან რომ ესტუმრო უნდა გაგიმასპინძლდეს და არ გინდა კისერზე დააწვე; ახლობელმა დაგირეკა, ვიღაცის გარდაცვალება შეგატყობინა — რა მოუვიდა, საწყალს, როგორი ახალგაზრდა იყო; უბანში ბიჭები სვამენ, ზოგი კაიფობს...

და უცბათ, ნიკოლოზ ბასილაშვილმა China Open-ი მოიგო!

ფინალში თვით ხუან მარტინ დელ პოტრო დაამარცხა! არც მეტი, არც ნაკლები, ხუან მარტინ დელ პოტრო!
ვუყურებდი და ნერვიულობისგან კინაღამ გავგიჟდი. რაღაც მომენტში ვიფიქრე ესღა მაკლდა, ამ დაუსრულებელი „ბოლშე-მენშეს" ნერვები სადღა მაქვს, გადავრთავ და შედეგს მერე გავიგებ, მეთქი, მაგრამ გულმა არ გამიშვა. ვერ გადავრთე. ხელი არ დამემორჩილა. პულტიც არ დამემორჩილა. ვინერვიულე, ვიყვირე, ვიხტუნე და...

არის!
გაიმარჯვა!
მოიგო!
მოვიგეთ!
ჩვენ მოვიგეთ!
ჩვენ, გესმის, სხვებმა კი არა!
ნიკა ბასილაშვილო, შენ გაიხარე!
შენ დაგელოცოს მარჯვენა!

შენ დღეს თურქული სერიალები, ვაი-ვიში, წუმპე და უზარმაზარი ჭაობი დაამარცხე!
არ ვიცი რა ხდება ადამიანის ორგანიზმში ამ დროს. რა ჰქვია იმას, რაღაც რომ ამოიფრქვევა, ადრენალინი? თუ ეგ სხვაა და სიხარულის ჰორმონი კიდევ სხვა? თუმცა, რა მნიშვნელობა აქვს. რაც გინდა ის ერქვას. მთავარია, რომ შენ, ნიკა, ძალიან მაგარი რაღაც გააკეთე.  

ბასილაშვილმა  სერიოზული ტურნირი მოიგო.
თქვენ კი, ძმებო, დაღლილი მზერა მაღლა აწიეთ!

თავი აწიეთ, ძმებო, თავი!

ეჰეჰე! თურმე, როგორ სჭირდება ადამიანს გახარება!
და უცებ გამახსენდა, რამდენიმე დღის წინ თორნიკე ოქრიაშვილმა „სევილიას" მაკრატელა რომ გაუტანა. მართალია, სად ბასილაშვილის გამარჯვება და სად ერთი გოლი, თანაც შეხვედრაში, რომელიც ჩვენ არ მოგვიგია, „კრასნოდარმა" მოიგო, მაგრამ მაინც დაშხოშიანი იყო. ტრავმირებული იყო ბიჭი, დიდი ხანი არ არის რაც მოედანს დაუბრუნდა და მაინც ქართულად ამოსცხო ბურთს, ლაზათიანად. მაგარი მაკრატელა იყო. ეხლა ვინმემ არ დამიწყოს, ეგრე სხვასაც შეუძლიაო. ქართველმა ქართული ამოცხება იცის და სხვებს რაც უნდა ის უქნიათ. იყვნენ მაგრები — მე ჩემიანის გოლი მიხარია.

და დიდი იმედი მაქვს, რომ ზეგ, 13 ოქტომბერს, ჩვენი ფეხბურთელების ნაკრები ანდორას მოუგებს. ეს იქნება საქართველოს ზედიზედ მესამე გამარჯვება. მეცხრე ქულა. სერიოზული განაცხადი, რომ ჩვენ D ჯგუფში გაუგებრობის გამო მოვხვდით.
ეს იქნება სერიოზული განაცხადი როგორც უეფასთვის, ასევე თავად ჩვენთვის.
ყველამ იცოდეს ვინ ვისი გორისაა. ჩვენც და სხვამაც.

და ძალიან გთხოვთ, ბიჭებო, არ დაიწყოთ ეხლა, დედა რა გვეშველება ეს აუცილებლად მოსაგები თამაში რომ ვერ მოვიგოთო და რამე ფარსაგი არ გამოაგდოთ. უბრალოდ, გადით მოედანზე და გაიმარჯვეთ. იმიტომ, რომ თქვენ ეს შეგიძლიათ. ანდორა ალბათ ჯანზეა, მწყობრად დგას და ჭიდაობს, მაგრამ თქვენ საქართველო ხართ!
მერე კი ლატვიაშიც ვნახოთ.

და ეს ყველაფერი იმიტომ, რომ ადამიანს ძალიან სჭირდება გახარება. მაყურებელს, ფეხბურთელს, დიასახლისს, ავადმყოფს, ჯარისკაცს, პატიმარს, უმუშევარს, ემიგრანტს...
მგზავრს, რომელიც თამაშს ვერ ნახავს და მერე შედეგს გაიგებს.

ჩვენ ყველას გვჭირდება გახარება. ისეთი, რამდენიმე დღის წინ ნიკოლოზ ბასილაშვილმა რომ გვაჩუქა.
მიდი, ნიკა!

 

 

 

 

 




მატჩის შემდეგ კი ვლადიმერ პუტინი საპატიო წრეს ურტყამდა და მაყურებელს ესალმებოდა, რა დროსაც ყინულზე დაგებულ წითელ ხალიჩას ფეხი წამოკრა და თავქვე დაემხო.