ტრანსფერკომედია - აქ ტყუილს გრძელი ფეხები აქვს

ჩვენ ვხედავთ ფეხბურთელთა ჯგუფს, რომლებიც ერთი და იგივე დონის გუნდებიდან გადადიან, მერე ისევ გადმოდიან, არც არაფერს მატებენ ახალ კლუბს, არც აკლებენ.

 

 მათ განვითარება დაასრულეს, აღარც თამაშის ხალისი შერჩათ და უბრალოდ, სამუშაო დროს იხანგრძლივებენ. ჩემი მოგონილი არ არის, ბევრს უთქვამს პრივატულ საუბარში.

 

ლეგიონერები ხომ ცალკე თემაა. კარგ უცხოელს, აბა, ვინ არ მიესალმება, მაგრამ აქ უმეტესად ხალხს ატყუებენ, ან როგორც ჟარგონულად იტყვიან, აბოლებენ1 ამაყი და დაჭერილი სახით განაცხადებენ - „აი, ინტერში იყო“, აი, ატალანტაში იყო“. ჯერ ერთი, რამდენი წლის წინ იყო და ახლა რისი გამკეთებელია; მეორეც, ყოფნა რას ჰქვია, ბაზაზე რომ ჰანდანოვიჩთან ფოტო აქვს გადაღებული. ან ბორხა ვალეროს რომ ეზოში გრეხეტბოლი ეთამაშა. როგორც წესი, ასეთები ვერ ამართლებენ, ან კი როგორ უნდა გაამართლონ.

 

ჯერ მათ ჩამოყვანა-გამგზავრებაში იხარჯება იმდენი ფული, რომ პერსპექტიულ ქართველ ფეხბურთელს ნახევარი წლის ხელფასად ეყოფა. რა აღარ გამიგია, მაგრამ ახლა საქართველოს უმაღლეს ლიგაში მალავის და ბუტანის პერსპექტიული ფეხბურთელების ჩამოყვანაზეც დაიწერა. თან, 19 წლის ახალგაზრდებზე! ჰო, მალავიდან და ბუტანიდან...

 

რა გამოდის. აქ ტყუილად იზრდებიან ქართველი ფეხბურთელები, ასე უპატრონოდ რომ მიაგდეთ. და თუ ასეა, რატომ ითხოვთ კარგ თაობას და მთავარი ნაკრების გამარჯვებებს, თუკი აქაურ ბიჭებს მალეველებსა და ბუტანელებს ამჯობინებთ. 17 და 19-წლამდელთა ნაკრებებში გასაგებია, მაგრამ როცა უკვე პროფესიონალურ დონეზე გადასასვლელი ეტაპებია, ქართველ ახალგაზრდებს აქრობენ, ხელოვნურ ბარიერებს უქმნიან და საეჭვო დონის უცხოელებს, ან ზრდადასრულებულ ქართველებს ამჯობინებენ.  

 

მერე აღმოჩნდება ხოლმე, რომ ლეგიონერებზე ტყუილი შუქდება. თუმცა რა... აქ ხშირად ტყუილს მოკლე კი არა, გრძელი ფეხები აქვს.

 

დააკვირდით: სწორედ ამ კლუბებს აქვთ ახლა ფინანსური გასაჭირი და ყოფნა-არყოფნის საკითხი უდგათ. სწორედ ამ პოლიტიკის გამო.

 

ერთი წამით არ ვფიქრობთ, რომ ახალგაზრდას ბრმად უნდა ენდო. პირიქით, მას ფეხბურთი უნდა სწყუროდეს და პერსპექტივა უნდა გააჩნდეს, მაგრამ ბევრი ასეთი ჭაბუკი ვიცი, ვერ გაერკვნენ რა ხდებოდა კლუბებში - ყველას კი ერთნაირი მოთმინება არ აქვს, ან რა მოთმინებაზეა საუბარი, როცა მეორადი ბუცის საყიდელ ფულსაც ვერ იღებს! ამიტომაც თავი დაანებეს თამაშს.  

 

შარშან საქართველოს 21-წლამდელთა ნაკრების ძირითადში იყო ეროვნული ლიგა2-ის ფეხბურთელი, თელაველი ილია ბერიაშვილი. იმიტომ, რომ ალტერნატივა არ არსებობდა. ფიზიკურად არ არსებობდა ეროვნულ ლიგაში მოთამაშე ორი ახალგაზრდა ცენტრალური მცველი. გაიხსენეთ, სამი ცენტრალური მცველიდან ერთი სწორედ ბერიაშვილი იყო, მეორე უთამაშებელი ლუკა ლოჩოშვილი და მხოლოდ დავით კობოურს ჰქონდა პრაქტიკა.  

 

ყოველ ზამთარ-ზაფხულს ასეა. ზოგჯერ ისეთი ფეხბურთელის ისეთ გუნდში მისვლაზე გაიგებ, პირს დააღებ. ხალხს „აბოლებენ“ და ახარებენ, მაგრამ ცოდოა ის ქომაგი, რომელიც არ „ბოლდება“ და სასიხარულოსაც ვერ ხედავს.