როგორ იქმნებოდა გალაქტიკო...

პერესის იდეა დაფუძნებული იყო ილუზიაზე


ნაწილი III


(ნაწილი I, ნაწილი II)

ფიგუ, პერესის პროექტის - გალაკტიკოსი - პირველი მოთამაშე გახდა. მერე რეალში მივიდნენ ზინედინ ზიდანი, ბრაზილიელი რონალდო, ჭირვეული დევიდ ბექემი, რომელიც მაშინ საუკეთესო ფორმაში მყოფ რონალდინიოს ამჯობინეს. მიზეზი? ბექემი რაინდული შესახედაობის ყმაწვილი გახლდათ, რონალდინიო - გონჯი.

პერესის იდეა დაფუძნებული იყო ილუზიაზე. ანუ, როგორც თავად საუბრობდა ვიწრო წრეში, ვარსკვლავური გვარების გარშემო დიდი კომერციული მიზნები იმალებოდა: მაისურები, აქსესუარები, ტელევიზია...

კიდევ. როცა 2000 წელს ფიგუ  რეალში მივიდა, შეთანხმების თანახმად, უარი თქვა მისი გვარწარწერიანი მაისურების გაყიდვიდან 50 პროცენტის აღებაზე. ეს სისტემა დღესაც გრძელდება, მაგალითად, გარეთ ბეილის შემთხვევაში. ასეთი პრინციპი მათში გადახდილი ასტრონომიული თანხების მალევე ამოღების საშუალებას იძლევა. 

შემდეგი ნაბიჯი აზიის სატელევიზიო სივრცე გახლდათ, რომელის აბონენტებიც რეალის გლობალური საგულშემატკივროს ლამის ნახევარს შეადგენენ. გალაქტიკოსის ვარსკვლავური შემადგენლობა მათი ემოციების გამძაფრებას გამოიწვევდა და ეს ცირკი ზღაპრულ შემოსავალს მოიტანდა.

„კარგი იდეაა ასეთი ვნებათაღელვის ინიცირება, - ამბობს რეალის ექს-პრეზიდენტი რამონ კალდერონი, - ჰარვარდის უნივერსიტეტში ვიყავი და ვაკვირდებოდი სტუდენტებს, რომლებიც წლების განმავლობაში სწავლობდნენ, თუ როგორ უნდა შეიძინო ცნობილი მოთამაშეები, რომ ბრენდის მოლოდინი შეიქმნას“. 

პარადოქსი ის იყო, რომ ასეთი სახელებით დაკომპლექტებულ პერესის გალაქტიკოსს, რაიმე ზე - მიღწევები არ ჰქონია. 2001-ში მოიგეს პრიმერა და  2002 წელს ჩემპიონთა ლიგა, რომლის ფინალში გატანილი ფანტასტიკური გოლის კვალად, ზიდანის სახელი კლუბის ისტორიაში სამუდამოდ ჩაიწერა.

ასევეა გარეთ ბეილიც. მისი არაჩვეულებრივი გოლი 2014 წლის ესპანეთის თასის ფინალში, შემდეგ კი ჩემპიონთა ლიგის გადამწყვეტ მატჩში დღემდე არავის დავიწყებია.

იყო ბრაზილიელი რონალდო, რომელსაც ყოველ სამ მატჩში საშუალოდ ორი გოლი გაჰქონდა. მერე მივიდა კრიშტიანუ რონალდუ, გოლების მანქანა, რომელმაც ექვსი წლის განმავლობაში ყველა რეკორდი მოხსნა.

პერესის ერთი გამორჩეული თვისება ის არის, რომ ყოველთვის ყველას საქმეში ერევა. ერთი სამწლიანი პერიოდის განმავლობაში შეცვალა ექვსი მწვრთნელი, ოთხი დირექტორი და 20-მდე ფეხბურთელი. 

„ის ყოველთვის ფიქრობდა, რომ თავად საუკეთესო მწვრთნელი იქნებოდა, - აგრძელებს კალდერონი, - ამბობდა კიდეც, არ მგონია მწვრთნელბი დიდ საქმეს აკეთებდნენო, ამიტომ ცვლის მათ ასე ხშირად.
მაგალითად, ამტკიცებდა, რომ იკერ კასილიასი არ იყო რეალის შესაფერისი მეკარე. ათვალწუნებული ჰყსავდა რაულიც. ასევე ამტკიცებდა ბეილის, ბენზემას და კრიშტიანუს მინდორზე ერთად ყოფნა აბსურდიაო. იწუნებდა 4-3-3 ტაქტიკურ სქემასაც.

კიდევ, დემონსტრაციულად უთხრა უარი ინტერვიუზე Bleacher Report-ის კორესპონდეტს. მიზეზი: პრეზიდენტი ცალკეულ ჟურნალისტებს ინტერვიუს არ უნდა აძლევდესო.

ფიგუ ამბობდა, კლუბი იმიტომ შევიცვალე მეტი ფულის შოვნა და მეტი ტიტულების მოგება მინდოდაო. მართალიც იყო, 2005 წელს, ინტერში გადასვლამდე მან ორჯერ ესპანეთის ჩემპიონატი და ერთხელაც ჩემპიონთა ლიგა მოიგო.

ბარსელონა კი, პორტუგალიელის წასვლის შემდეგ ვერაფრით აეწყო. იყიდეს ცნობილი ფეხბურთელები, მათ შორის, მარკ ოვერმარსი და ემანუელ პეტი, მაგრამ მაინც არაფერი ეშველათ.

ფიგუს წასვლამ ბარსა სამ წელიწადს უპრიზოდ დატოვა. ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს კლუბის მაღალჩინოსნები ფიგუს გაკიცხვაზე უფრო მეტს ფიქრობდნენ, ვიდრე კლუბში არსებულ რთულ ვითარებაზე.

ბარსამ ძლიერება 2003 წლიდან დაიბრუნა, როცა კლუბის პრეზიდენტმა, ჟოან ლაპორტამ რონალდინიო გადაიბირა. 2006-ში მათ ჩემპიონთა ლიგა მოიგო. მერე ლაპორტამ სამუელ ეტოო იყიდა. კამერუნელი, რომელიც თავის დროზე რეალის აკადემიიდან გააგდეს. ის მალევე გახდა კატალონიური კლუბის თილისმა.

ლაპორტას დროს ფიგუს კლუბთან შერიგებასაც ცდილობდნენ. საქმე ის არის, რომ ფიგუ ჩიოდა, ჩემს ცოლს ბარსელონაში იაპონური რესტორანი აქვს და იძულებულია დახუროს, რადგან ხალხი აღარ მიდისო. საქმეში პორტუგალიის პრემიერ-მინისტრიც კი ჩაერთო. მაგრამ ლაპორტასთან მისი შერიგების შანსი ნულის ტოლი იყო. ლაპორტა ფიგუსგან ბოდიშის მოხდას ითხოვდა, რაც, ცხადია, შეუძლებელი ამბავი გახლდათ.

იქაური მედია წუხდა: სირცხვილია, რომ ასეთ განსაკუთრებულ ადამიანს, ბარსას ყოფილ სიმბოლოს, ბარსელონაში ცხოვრება არ შეუძლია, რადგან ამ ქალაქში ის აღარვის უყვარსო.

 






მატჩის შემდეგ კი ვლადიმერ პუტინი საპატიო წრეს ურტყამდა და მაყურებელს ესალმებოდა, რა დროსაც ყინულზე დაგებულ წითელ ხალიჩას ფეხი წამოკრა და თავქვე დაემხო.