კლოპის დროც მოდისო

ამასობაში, კი პრემიერლიგის მოგება სულ სხვა სტატუსია. კლოპს ის ძალიან სჭირდება. აბა, ვნახოთ. ამბავი კი ატეხილია, მაგრამ ჯერ მხოლოდ ხუთი ტური გაილია.  

კლოპიო, დღითიდღე აქცევს ეჭვს, რწმენადო, ახლა ასე წერენ. იმასაც  წერენ, წლეულს ლივერპული ჩემპიონობისთვის იბრძოლებსო. არა, სულ იბრძვის, მაგრამ ახლა ასე ვთქვათ და, ამის სულ სხვანაირი ძალაც მოჰყვებაო.

არადა პრემიერლიგა ვერა და ჩემპიონთა ლიგა მოუგია, მის ფინალშიც კიდევ ერთხელ გასულა, ნახევარფინალებში უტრიალია და ეს ამოტოლა ლივერპული ჯერაც ვერაფერს გამხდარა. კარგი გუნდიც ყოფილა, მომხიბლავი ფეხბურთიც წლობით უთამაშიათ სულ სხვადასხვა თაობებს და რა აღარ გვახსოვს, დიდი თამაშებიც და დიდი სანახაობანიც მერსისაიდის  წითელ სამოსში დახარჯული ახალგაზრდა კცებისა, მაგრამ ჩემპიონობა კი, ვერა. ასე გასინჯეთ, საქართველო ჯერ დამოუკიდებელი არ იყო,  როცა ლივერპული უკანასკნელად  გახდა ინგლისის ჩემპიონი. მაშინ პრემიერლიგობა არ იყო, არმედ დივიზიონობა, ფაქსი რომ მაგარი ხელსაწყო იყო, ის დროება გახლდათ.

ბლექბერნს და აგერ, ლესტერს მოუგიათ პრემიერლიგა და ლივერპულს კი, ვერაფრით და სწორედ წელსო. ეს მუხტი უკვე იგრძნობა, არა მხოლოდ კლოპის საზაფხულო შესყიდვებით, არამედ, გუნდის შინაგანი ძალით და აწყობილობითაცო. ეს ლაპარაკი განსაკუთრებით მოძლიერდა  გუშინწინს აქეთ, როცა ლივერპულმა უემბლიზე დაამრცხა  ტოტენჰემი, რომელიც ჯერაც ვერ გამოსულიყო იმ სიხარულიდან, მანჩესტერ იუნაიტედის  გასვლაზე განადგურებით რომ განიცადა და იმის მერე  თითქოს ღუბლებში დალივლივებდა, მთავარი საქმე მოვითავეო.

ლივერპულმა კი მუტით გამოიყვნა პოჩეტინიოს გუნდი ამ ნირვნადან, უმცა, ისიც უნდა ითქვას, რომ მასპინძლებს მეკარე უგო ლორისი აკლდათ. კლოპის გუნდმა 2-1 კი მოიგო, მაგრამ ანგარიში მაინც მოკრძალებულად გამოიყურება იმ ნახსენებ შინაგან  ძალსთან, რომელიც ლივერპულის რიგებში იგრძნობოდა და რომელიც  ასე  სჭირდება ჩემპიონობისთვის ნამდვილად მებრძოლ გუნდს, რათა  ტიტულისთვის უპირველეს პრეტენდენტად აღიარონ.

ცხილში, ჯერ-ჯერობით,  წინ არის ჩელსი, ოღონდ ერთი ბურთის და არა ქულის სხვაობით, ამიტომ  ეგ უპირატესობა დიდი არაფერია, თუმცა მეორეს მხრივ, პრემირლიგის ცხრილი ისეთი ადგილია, სადაც სასურველ პოზიციაზე მტკიცედ  ფეხის  მოკდება  ჩემპიონატის ამ ეტაპზე განსაკუთრებით ჭირს ხოლმე. პრემიერლიგის ერთ-ერთი ჩვევა ისიცაა, რომ გუნდი ლიდეორბას მოიგდებს და ძალიან ძნელად  თმობს ხოლმე მას. თუმცა, ჯერ მოგდების  ეტაპი არ გამოკვეთილა და ამიტომაც, ყველაფერი სასწორის თეფშებზე შემოდებულ თითქმის ერთი წონის ვაშლებს გავს.

კლოპისას კი, ჩვეულებრივ იმას ამბობენ, აბა რა მოუგიაო. გავა ბოლოში და  აგებსო. ეს წაგებები გვინახავს: ისინი ოთხია და სათასო ფინალებს შეეხება. ჩემპიონი კი კლოპი ზედიზედაც გამხდარა ბუნდესლიგაში. ასე რომ, ის  სათასო წაგებებიც რამე ისეთად არ უნდა  გადავაქციოთ, რომ მაინცდამაინც ამის მოგება არ ძალუძს. ჩემპიონთა ლიგის ფინალებში მის დორტმუნდსა და ლვერპულს ბაიერნიც ჯობდა და რეალიც. ჰოდა,  უკეთესი გუნდი რომ ეყბა, მოიგებს კიდეც. არც მანჩესტერ სიტისთან ლიგის თასის პენალტებით წაგებაა მაინცდამაინც კლოპის ვერგამარჯვებულობის ნიშანი და არც ისაა გასაკვირი, რომ საშტატო ფინალისტმა სევილიამ  ლვერპულს ევროპის თასი მოუგო. კი, ამ წაგებებით იზომებაო, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ეს წაგებები  რაიმე ჯადო არ არის.

ამასობაში, კი პრემიერლიგის მოგება სულ სხვა სტატუსია. კლოპს ის ძალიან სჭირდება. აბა, ვნახოთ. ამბავი კი ატეხილია, მაგრამ ჯერ მხოლოდ ხუთი ტური გაილია.