ჟოზე წკიპზე

 ამ ტურში ვესტ  ჰემთან დამარცხებამ  კიდევ ერთი ლურსმანი  გაამზადა. ლურსმანი  მთლად ჩაჭედებული არ არის, მაგრამ ყველა ხედავს, რომ გუნდი უვარგისია

მგონი, საქმე ისეა, რომ მომავალ სამწვრთნელო ცხოვრებაში ჟოზე მოურინიუ რომელიმე  ევროპული ნაკრების საჭეს მოავლებს ხელს. სავარაუდოდ, მშობლიური ქვეყნისას. სიმართლე რომ ითქვას, არავინ იცის, მოხდება თუ არა  ასეთი რამ ოდესმე, მაგრამ „განსაკუთრებული“ ვინმეს დიად კლუბებში მწვრთნელობა  რომ დასასრულისკენ მიექანება, ნამდვილია.  ჰოდა, ასეთ დროს ნაკრებებს მიადგებიან ხოლმე. ცოტას შეისვენებენ და მერე ნაკრები კარგი საშუალებაცაა  ასეთი ხალხისთვის კიდევ ერთხელ  რამის დასამტკიცებლად და  დაუძაბავი საქმეც იმასთან შედარებით, რა ვითარებაშიც უმუშავიათ.  

საქმე ესაა, რომ შიგნიდან გამასული ამბებით მანჩესტერ იუნაიტედი გადაწყვეტილების წინაშე დგას და ეგებ არც არაფერი გადაწყვიტოს, მაგრამ სეზონი რომ  ჩაუვარდა,  უკვე ცხადია. ჩაუვარდა რა, შეიძლება  წამოიმართოს კიდეც, მაგრამ არა სატიტულოდ.  შვიდ თამაშში სამი წაგების შემდეგ, და შინ სათასო მატჩში დერბისთან დამარცხებით,  გუნდი საშინელი საყურებელია. ისე, მოურინიუ კი იმეორებს წარამარა, ჯერ - მე რომ ფანი ვყოფილიყავი სულ არ მოვიდოდი ამ თამაშზეო, მერე - აქ თეატრს ნუ ელოდებითო და ასე.

რა, რა  და რაც არ უნდა შემთხვეოდა კარიერაში,  ფეხბურთელები მაინც  ყოველთვის ადიდებდნენ ჟოზეს. თუ ვინმეს არ მოსწონდა და უფროსობას და  მედიას, ყინჩი კაციაო და ასე შემდეგ, ახლა კი ფეხბურთელებთანაც  ვერა აქვს საქმე. მსოფლიო ჩემპიონობის მოპოვების კვალად, პოლ პოგბას ხმა დაუბოხდა და ახლა სწორედ მისი და მოურინიუს შიდა დაპირისპირებაზეა ლაპარაკი, რისი რამდენიმე საჯარო მოწმობაც  არსებობს და რისი შედეგიც ისაა, რომ პოგბა ვეღარასდროს უკაპიტნებს გუნდს ჟოზეს ხელში.  მანამდე, მოურინიუს ვიცე-თავმჯდომარე ვუდვორთან ჰქონდა  უთანხმოება,  რომელმაც საყიდელთა  ხუთკაციანი სია ბოლომდე არ მოუწონა.

სეზონის წინვე მოურინიუ ამბობდა, მეტად გაგვიჭირდებაო, პირველივე ტურებში კი ძალიან ბევრი „პატივი მეცით, პატივი მეცით“ ძახილი მოუხდა ჟურნალისტებისთვის და თავისი საკარიერო  მიღწევებიც მრისხანედ  გაიხსენა. ასეთი რამ კი უფრო ისეთ ადამიანებს დაემართებათ  ხოლმე, წინ რომ  დიდად  ვეღარაფერს ხედავენ საიმედოს. 

 ამ ტურში ვესტ  ჰემთან დამარცხებამ  კიდევ ერთი ლურსმანი  გაამზადა. ლურსმანი  მთლად ჩაჭედებული არ არის, მაგრამ ყველა ხედავს, რომ გუნდი უვარგისია. ვერ თამაშობს, თუ მენეჯერის ჯინაზე იზლაზნება,  სულერთია. შედეგი საშინელია. ამბობენ, რომ მანჩესტერის უფროსობა ახლა სწორედ იმას არკვევს, თუ რა სახის პრობლემასთან აქვს საქმე: გუნდი ურჩობს, თუ მწვრთნელს არ გამოსდის?

თავად ჟოზე ამბობს, რომ თავდაუზოგავად მუშაობს და საკმაოდ მამაცი და გამოცდილი კაცია იმისთვის, რომ ვითარებას ვერ დაუდგეს, თუმცა, ასეთ დროს მაინც ისე გამოდის, ბოთლი მოხვდა ქვას თუ ქვა ბოთლს, მაინც ვაი ბოთლის ბრალიო. რაც არ უნდა გამოიკვლიონ, მაინც მენეჯერს დაახურავენ ხოლმე ქუდს, თავისუფალი ხარო. აქ თურმე სხვა ამბავიც არის, იუნაიტედის პატრონ გლეიზერების ოჯახისა... მოკლედ, ლამის პოლიტიკაა, რა. გუნდი კი არ ვარგა და არ ვარგა წლებია, იმის მიუხედავად, რომ მოურინიუს ხელში რაღაცეებს მაინც ახერხებდა. ახლა ამ რაღაცეების კეთებაც უჭირს და საერთოდაც ასეთი ფეხბურთელებით და  ასეთი სულით დაცვაშიც ვერ დადგები, გინდა ჟოზემ დაგაყენოს და გინდა მთლად ელინიო ერერამ. 




მატჩის შემდეგ კი ვლადიმერ პუტინი საპატიო წრეს ურტყამდა და მაყურებელს ესალმებოდა, რა დროსაც ყინულზე დაგებულ წითელ ხალიჩას ფეხი წამოკრა და თავქვე დაემხო.