ქართული ფეხბურთი და სათვალეები

კი აუვიდა თვალები შუბლზე ვიღაც იქაურს, მაგრამ რას იზამდა. შორს იდგა და იაღლიშიც მისი იყო

1970-იან წლებში თბილისის დინამო ირანში ყოფილა ტურზე. თეირანში დაბინავებულან. სასტუმროს ჰოლში კი მავან კერძო მოვაჭრეს სათვალეების კიოსკი ჰქონია. რამდენჯერაც დინამოელები თავიანთ ოთახებში ავიდოდნენ და ჩავიდოდნენ, იმდენჯერ კიოსკთან უნდა გაევლოთ.

ირანელი ნოქარი ჩვენებურივით კუშტი და წარბებშეკრული არ გეგონოთ. იღიმება, ღიმილით ცდილობს მყიდველის მოთაფვლას. ზორბეგ ებრალიძე კი ყოველ გავლაზე მიდიოდა თურმე კიოსკთან, რომელიღაც სათვალეს აიღებდა, ხელში დინჯად ატრიალებდა, გაშლიდა, დაკეცავდა, მიუკაკუნ-მოუკაკუნებდა და ბოლოს დაეჭვებული იკითხავდა:

- შუშა?

(ეს სიტყვა სპარსულად და ქართულად ერთნაირად გამოითქმის)

- შუშა! - გაბრწყინებული თვალებით პასუხობდა გამყიდველი, მაგრამ უკმაყოფილო დინამოელი თავს აქნევდა, სათვალეს კეცავდა, თავის ადგილზე აბრუნებდა და ამბობდა:

-NO შუშა.

ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ...

და აი, ტური დამთავრდა. ფეხბურთელებმა ბარგი-ბარხანა ჩაალაგეს, ჩანთებით დაბლა ჩავიდნენ. ავტობუსში უნდა ჩასხდნენ. ბრუნდებიან. გასასვლელისკენ მიემართება ზორბეგ ებრალიძეც, მაგრამ ჩერდება, კიოსკისკენ იხედება, შემდეგ ტრიალდება, უახლოვდება, „იმ" სათვალეს იღებს და შემოწმებას იწყებს. თან, ძალიან დაეჭვებული უყურებს: ატრიალებს, შლის, კეცავს, აკაკუნებს და ბოლოჯერ კითხულობს:

- შუშა?

— შუშა! - ამოიოხრა ნოქარმა. დინამოელმა კი ისევ თავი გააქნია, სათვალე თავის ადგილზე დადო და კატეგორიულად თქვა:

— NO შუშა.

აი, ეს გამყიდველისთვის ბოლო წვეთი აღმოჩნდა. უცებ წამოხტა, დაწუნებულ სათვალეს ხელი დაავლო, იატაკზე დაანარცხა, ზედ ფეხი დასცხო, წვრილ ნამსხვრევებად აქცია და დაიყვირა:

— შუშა! შუშა!

ნაღდი შუშა იყო. პლასტმასი ასე არ ტყდება....

ისე, სათვალესთან დაკავშირებით მეც მაქვს ერთი ისტორია. ოდესღაც დავწერე კიდეც, მაგრამ ვის ემახსოვრება და თუ არ დამძრახავთ, გავიმეორებ.

1997 წელს საქართველოს ნაკრებს იტალიაში ჰქონდა თამაში. პერუჯაში. ამ თამაშზე „სარბიელიდან" მე და კოლეგა მიგვავლინეს, ოღონდ გუნდთან ერთად არ გვიმგზავრია და ფეხბურთელებამდე მხოლოდ მატჩის დილას მივაღწიეთ. გავესაუბრეთ ბიჭებს, რედაქციაში გამოსაგზავნი მოკლე-მოკლე კომენტარები ჩავიწერეთ, საქმე მოვილიეთ. მერე გუნდს თავისი რეჟიმისთვის უნდა მიეხედა, მე და კოლეგას კი ქალაქში სახეტიალოდ კარგი ძალი დრო გვრჩებოდა.

და აი, მურთაზ შელიამ, რომელსაც ალალ პატივს ვცემდი, რომ გაიგო ქალაქში უნდა გავსულიყავით, ერთი მოულოდნელი თხოვნით მოგვმართა. გუშინ, გიო ნემსაძემ ერთ-ერთ მაღაზიაში მზის სათვალე იყიდა. მეც მინდა ასეთი, ჰოდა ფულს მოგცემთ, მაღაზიას მიგასწავლით და სათვალესაც გაჩვენებთ, თქვენ კი გეხვეწებით, არ დამზარდეთ, იმ მაღაზიაში მიდით და მიყიდეთო.

პერუჯა პატარა ქალაქია. დრო თავზე საყრელად გვქონდა. ნემსაძემ სათვალეც გვაჩვენა და მაღაზიის ადგილმდებარეობაც ზუსტად აგვიხსნა. ჰოდა, თამაშის დღეს ფეხბურთელის გულის გახარებას წინ რაღა უდგა?

წავედით, მაღაზიას მართლა იოლად მივაგენით, სათვალეც ვიკითხეთ და... ეგეთი გუშინ გაგვითავდაო.

წარმოიდგინეთ, საბჭოთა კავშირი ახალი დაშლილია. ყველას რელიგიურ დონეზე გვწამს, რომ იქ, დასავლეთში სამოთხეა და ყველანაირი საქონელი ყრია, ეს ქალი კი უცებ გამოქანებული პენალტს გვირტყამს — სათვალეები გუშინ გაგვითავდაო. გუშინ გაგითავდა რა „უნივერმაგი თბილისია"?

არადა, თამაშია. ბიჭები იტალიას ხვდებიან. ძალიან გვინდა ფეხბურთელის გული გავახაროთ.

არაფერი გამოვიდა.

კი აუვიდა თვალები შუბლზე ვიღაც იქაურს, მაგრამ რას იზამდა. შორს იდგა და იაღლიშიც მისი იყო. მე კი, მსოფლიოს ჩემპიონატის შესარჩევი თამაშის საღამოს პირდაპირ მოედანზე შევაჭერი და... მურთაზ შელიას კუპიურების უშველებელი დასტა დავუბრუნე. მაშინ ერთი დოლარი 1500 ლირა იყო.

ბარემ კი მინდოდა სათვალე მიმეტანა, მაგრამ...

ისე, ტრიბუნიდან მაგარი სანახავი ვიქნებოდი.







მატჩის შემდეგ კი ვლადიმერ პუტინი საპატიო წრეს ურტყამდა და მაყურებელს ესალმებოდა, რა დროსაც ყინულზე დაგებულ წითელ ხალიჩას ფეხი წამოკრა და თავქვე დაემხო.